نام تو را خواندم و شعری سپید      در غزلستان خيالم دميد 
        در پي نام تو غزل مست مست      آمد و در خلوت شعرم نشست  
        نام تو را خواندم و گويي بهار          با دل من داشته صدها قرار
        نام تو آغاز شكوفايي است           حرف تو لبريز ز گويايي است 
        پيش قدوم تو افق خم شده           سنگ پر از صحبت زمزم شده 
        بيد اگر خم شده مجنون توست      لاله اگر سوخته دل خون توست 
        گل چو به توصيف تو پرداخته          گونه اش از شوق گل انداخته 
        آب ز حرف تو زلال آمده                 چشمه از اين زمزم حال آمده 
        غنچه به عطر نفست باز شد        فصل شكفتن ز تو آغاز شد 
        آب گرفته است ز رويت وضو           آب به لطف پر از آبرو 
        هر چه بهار است ز لبخند توست   هر چه شكفته است ز پيوند توست 
        بي تو سخن ها همه بي بال بود   سيب سخن هاي غزل كال بود 
        حنجره ات تا غزل آغاز كرد             بسته ترين پنجره را باز كرد 
        با تو من و عشق صميمي شديم   يكشبه ياران قديمي شديم 
        هر چه من و شعر قدم مي زنيم     حرف تو را باز رقم مي زنيم

     (شاعر: پرويز بيگي حبيب آبادي - برگرفته از مجله موعود - شماره 67- شهريور 1385 )

 طراح مجله : لیلا باباخانی (مدرس دانشگاه جامع علمی کاربردی)

Powered By
  BLOGFA.COM